Κάθε μήνα, σε αυτή τη στήλη έχω τη χαρά να προβάλω έναν καλλιτέχνη που ξεχωρίζω, παρουσιάζοντας ένα αντιπροσωπευτικό portfolio.

Ελεάννα Μαρτίνου

www.eleanna-martinou.webnode.gr

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ

 

Ο Δημήτρης Λάμπρου γεννήθηκε στη Λαμία στις 15.11.1980. Φοίτησε στην Α.Σ.Κ.Τ. με καθηγητές τον Χρόνη Μπότσογλου και τον Γιώργο Λαζόγκα. Αποφοίτησε με άριστα το 2010. Πραγματοποίησε τρεις ατομικές εκθέσεις. Είναι απόφοιτος του Μεταπτυχιακού Εικαστικών Τεχνών Εσωτερικού. Έχει συμμετάσχει στη 15th Biennale de la Mediterrané2011, remap 2013, οn the road galeria di sarandi 2014, art athina 2014, και συνεργάζεται με την Γκαλερί Λόλα Νικολάου.

This element still uses the old Contao 2 SRC format. Did you upgrade the database?

 

Έργο στην Art-Athina

 Tίτλος: Social Engineering. Κοινωνική Μηχανή – Τα ίχνη της Ιστορίας.
 Το έργο αποτελείται από 100 σχέδια περίπου και οι διαστάσεις του είναι μεταβλητές

 

Άνθρωπος μηχανή… Κορμί διαλυμένο σε εξαρτήματα… Λύνονται και ξαναδένονται αριστοτεχνικά κάθε μέρα… Ένας συμβολικός καθημερινός θάνατος της ψυχής και του σώματος κατά τη διάρκεια μιας μαζικής ύπνωσης που επιβάλλεται από κάθε είδους σύστημα (θρησκεία, πολιτική, θεάματα και μάρκετινγκ, Μ.Μ.Ε.)… Άνθρωποι-μαριονέτες που κάθε τους κίνηση υπαγορεύεται από τον κεντρικό μηχανισμό μιας παγκοσμιοποιημένης πλέον μητρόπολης που υποβάλλει τον ζώντα οργανισμό σε μια εύκολα προβλεπόμενη και καλά προγραμματισμένη συμπεριφορά… Προγραμματισμένες κινήσεις, ένστικτα, επιθυμίες, συναισθήματα… Κατανάλωση κι αποβολή… Συνθετικά όνειρα και καταναγκαστικές επιθυμίες… Άνθρωποι που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν με ενδιάμεσες ασήμαντες πράξεις κι όταν η ψυχή τους εγκαταλείπει, αφήνουν πίσω τους μοναδική ανάμνηση έναν σκελετό, την ανατομία ενός μηχανισμού του οποίου τα εξαρτήματα αποσυναρμολογούνται όπως στην απόσυρση μιας μηχανής… Ακόμα και οι ιστορίες του έρωτα ή της κοινωνικής συμπεριφοράς επαναλαμβάνονται αενάως μέσα από τους κλώνους των ανθρώπων που αναπαράγουν τις ίδιες ιστορίες υιοθετώντας δόκιμα μοντέλα διάδρασης. Τα ανδρείκελα μοιάζουν να κινούνται ρυθμικά και ομογενοποιημένα σαν να διατάσσονται από έναν κεντρικό υπολογιστή που προβλέπει κάθε τους κίνηση και ανάγκη… Αυτή είναι η κοινωνική μηχανική, το ανθρώπινο πεπρωμένο, τα ίχνη της ιστορίας του ανθρώπου…

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος κυβερνάται από τις επιθυμίες και τις ανάγκες του. Ο ίδιος κατασκεύασε λύσεις, συστήματα, θεούς για να τις ικανοποιήσει. Κι έτσι μόνος του κατασκεύασε τη φυλακή του. Κάποτε, όταν δεν γνώριζε τίποτα απ’ όσα θαυμαστά επιτεύγματα κατόρθωσε στο τέλος της διαδρομής, ήταν ελεύθερος. Φενάκη η εξέλιξη και η αυτογνωσία. Μόνη διέξοδος από την παγίδα που έστησε στον εαυτό του ο ανθρώπινος εγκέφαλος, η τρέλα… Φλερτάρει συχνά με αυτή σαν τη μοναδική επανάσταση που του έχει απομείνει… Όμως ο φόβος της κυριαρχίας του ανεξέλεγκτου σε μια άρτια δομημένη κατασκευή-μηχανή που είναι το σώμα του τον επανατοποθετεί πίσω από τα σίδερα της νοερής παγίδας που έστησε στον εαυτό του. Στέκει μόνος του λοιπόν μέσα στη σιγουριά του κλουβιού που φιλοτέχνησε η ανασφάλειά του. Η μοναξιά του προκαλεί συγκίνηση. Η τέχνη είναι το μόνο δυναμικό μέσο, το μόνο αποκούμπι ουσιαστικά σε αυτή τη δύσκολη εποχή να αρθρώσει λόγο ή κραυγή η μηχανή που ενδύει το σαρκίον μας…

Ευθύμης Λαζόγκας

Ιστορικός Τέχνης, Α.Σ.Κ.Τ., Πανεπιστήμιο Κύπρου

This element still uses the old Contao 2 SRC format. Did you upgrade the database?

Το ομαδικό είχε σχέση με το αντικείμενο…

 Τίτλος: Η εμμένεια των αντικειμένων…

 Διαστάσεις εγκατάστασης: 3,5 X 2,00 μ.

 

Όλη η παρουσίαση είχε σκοπό να δημιουργήσει ένα ενιαίο έργο παρά τα τόσα άτομα που συμμετείχαν τα οποία ήταν εννέα. 

Ο διπολικός χαρακτήρας τους, δηλαδή… η αντικειμενική προσέγγιση της πραγματικότητας σε διαλεκτική σχέση με τον υποκειμενισμό που αυτά φέρουν.

Δεν αρκεί οπότε ν’ αντικρίζουμε τον κόσμο με αντικειμενικό τρόπο, διότι αυτή η αντικειμενικότητα είναι διττή: αν την κοιτάξουμε από την πλευρά της συνήθειας, είναι συντηρητική. Η συντηρητική άποψη είναι στατική αφού γεννά μία συνήθεια που αναγκάζεται να μας κρύψει τα στοιχεία μεταμορφώσεων. Κάθε μεταμόρφωση είναι έκπληξη.

Ποια στάση οπότε πρέπει να υιοθετήσουμε για να νιώσουμε τις εκπλήξεις του αντικειμενικού κόσμου; Μόνο όταν αισθανθούμε όλη τη δύναμη του αντικειμενικού κόσμου, μόνον όταν εμπνευσθεί, θα καταλάβει και θα αισθανθεί την τεράστια, την ωμή αντίφαση που αντιτάσσει επιθυμία και κοινωνικό χρέος. Έτσι ανάμεσα στους νόμους που υπάρχουν είτε αυτοί είναι κοινωνικοί, είτε νόμοι των ήχων και των χρωμάτων, η γνώση αυτών των νόμων είναι απαραίτητη σε όσους θέλουν να μεταβάλουν την ύλη, είτε αυτή είναι μάρμαρο, είτε είναι χρώμα, είτε η ίδια η κοινωνία.

Ο «αντικειμενισμός» σε τελευταία ανάλυση, δικαιολογεί τη θέση του Monod-Herzen, οι μορφολογικές μελέτες του οποίου αποτέλεσαν ένα από τα πλέον συνταρακτικά επιστημονικά γεγονότα. Πρέπει να διαμορφώνουμε τη λογική με τον ίδιο τρόπο που πρέπει να διαμορφώνουμε την εμπειρία λέει ο Bachelard. Από ένα επιστημονικό πνεύμα, εν προκειμένω από την αισθητική, φτάνουμε «στην αναδιευθέτηση της γνώσης, στη διερεύνηση των πλαισίων της γνώσης».

Σκεφτόμαστε την εμπειρία ως αναδιευθέτηση της κοινής πρώτης ψευδαίσθησης (Bachelard). Η ψευδαίσθηση ήταν ο υποκειμενισμός. Η σημασία του πράγματος στην τέχνη δεν βρίσκει τη δικαίωσή της μόνο στις εργασίες μερικών καλλιτεχνών ή σ’ ένα φιλοσοφικό ρεύμα, ιδωμένο στη γενετικότητά του, αλλά επίσης και στους αισθητικούς. Ο Sourian, ο Focillon, ο Feldman, ο Maritain απαιτούν επιστροφή στο αντικείμενο, επιστροφή στην πραγματικότητα.

Στο χέρι μας είναι αυτό να μη μεταφραστεί σε φασιστική γλώσσα.

Η πραγματικότητα – σημείο των καιρών!

Το Αντικείμενο – σημείο της πραγματικότητας στον κόσμο της τέχνης.

 

Από το κείμενο θεωρητικής υποστήριξης της επιμελητικής πρότασης

Δημήτρης Λάμπρου

Μαργαρίτα Πέτροβα

Ιουλιάννα Ευθυμίου

This element still uses the old Contao 2 SRC format. Did you upgrade the database?