ομολογία αποτυχίας της πολιτικής για τα πανεπιστήμια

 

Γιώργος Χ. Σωτηρέλης

καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον συνάδελφο Αντώνη Λιάκο θεωρώ και εγώ επιβεβλημένο να επισημάνω ότι η παραπομπή στο πειθαρχικό του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν αποτελεί μόνον μια ακραία ενέργεια, που πρέπει να καταδικασθεί, αλλά και μια ομολογία αποτυχίας της πολιτικής ως προς την επίλυση ενός προβλήματος που έφερε τα πανεπιστήμια της χώρας, και ιδίως τα δύο μεγαλύτερα, στο χείλος της καταστροφής.

Δεν είναι βέβαια ώρα για τον τελικό καταλογισμό των ευθυνών, ο οποίος αναμφίβολα θα αφορά και τον πρύτανη, καθώς στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων και συνέβαλε, άλλοτε με λεονταρισμούς και άλλοτε με στρουθοκαμηλισμούς, στην επικράτηση μαξιμαλιστικών θέσεων και στη διατύπωση εκτός τόπου και χρόνου αιτημάτων. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσχωρήσουμε σε μια χονδροειδή, απλουστευτική και άκρως παραπλανητική δαιμονοποίησή του, την οποία καλλιεργούν συστηματικά οι –καταθλιπτικά κυριαρχούντες– προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης, προκειμένου να αφεθούν οι αμαρτίες των πρωταιτίων. Σε κάθε δημοκρατικά προηγμένη χώρα, ένας υπουργός που προκάλεσε τόση βλάβη στην Ανώτατη Εκπαίδευση θα είχε προ πολλού παραιτηθεί. Εν πάση δε περιπτώσει, πάει πολύ η κυβέρνηση και ο υπουργός Παιδείας να επισείουν τη ρομφαία της νομιμότητας, όταν την έχουν παραβιάσει πολλαπλά και βάναυσα τόσο ως προς το συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων όσο και ως προς τη διάτρητη «αξιολόγηση» που επιχείρησαν.

Είναι προφανές, τουλάχιστον για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ότι η διαθεσιμότητα, όπως σχεδιάσθηκε και εκτελέσθηκε στα πανεπιστήμια, δεν έχει καμία σχέση με την –ασφαλώς αναγκαία– αναδιοργάνωσή τους, με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τις δομές και το προσωπικό τους, προκειμένου να ανταποκριθούν στις προκλήσεις των καιρών. Στην καλύτερη εκδοχή ήταν μια σπασμωδική και άκριτη κίνηση, προκειμένου να εξευμενισθεί η τρόικα (που ζητούσε περισσότερο αίμα μετά την παραίτηση Μανιτάκη), στη χειρότερη δε –που δυστυχώς μου φαίνεται, πλέον, η περισσότερο πιθανή– ήταν, επιπροσθέτως, και μια συνειδητή επιλογή αποδυνάμωσης και συκοφάντησης των μεγαλύτερων πανεπιστημίων της χώρας, προκειμένου να προετοιμασθεί το έδαφος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, ενόψει και της επικείμενης συνταγματικής αναθεώρησης. Και βεβαίως, ας μην τρέφουμε αυταπάτες για το είδος της ιδιωτικοποίησης. Η πρόσφατη σκανδαλώδης αντιμετώπιση των ψηφιακών αδειών των ήδη λειτουργούντων ιδιωτικών τηλεοπτικών Μ.Μ.Ε. δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας για το νέο καθεστώς που προετοιμάζεται για τα πανεπιστήμια. Αν ανοίξει η κερκόπορτα, η άλωσή τους από τα ιδιωτικά συμφέροντα θα είναι ραγδαία. Θα επικρατήσει δηλαδή και σε αυτά, όπως και στα ιδιωτικά Μ.Μ.Ε., ο μόνος νόμος στον οποίο ομνύει το ελληνικό κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο: ο νόμος του Φαρ Ουέστ…

 

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

 

 

  ΧΡΟΝΟΣ 08 (12.2013)