Κάθε μήνα, σε αυτή τη στήλη έχω τη χαρά να προβάλω έναν καλλιτέχνη που ξεχωρίζω, παρουσιάζοντας ένα αντιπροσωπευτικό portfolio.

Ελεάννα Μαρτίνου

www.eleanna-martinou.webnode.gr

 

Ελεάννα Μαρτίνου: Ποιος είναι ο λόγος που σε οδήγησε σε έναν τρόπο ζωής, ο οποίος συνδέεται με την τέχνη;

Κορνήλιος Γραμμένος: Με το να κάνεις τέχνη, οδηγείσαι εκ των πραγμάτων σε έναν τρόπο ζωής συνυφασμένο με την τέχνη. Οι διεργασίες του μυαλού και της καρδιάς βρίσκονται σε μια τέτοιου είδους εγρήγορση που αντιλαμβάνονται τα πράγματα με έναν πολύ προσωπικό, ιδιοσυγκρασιακό τρόπο οπότε είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη ζωή, με την αντίληψη του καθενός για τη ζωή. Το modus vivendi του καθενός είναι αυτό που ορίζει την καθημερινότητά του, και καθημερινότητα ίσον ζωή.

Ε.Μ. Ποια είναι τα μέσα που χρησιμοποιείς στη δουλειά σου για να εκφραστείς εικαστικά;

Κ.Γ.: Είναι τα μέσα που μαζί τους νιώθω οικεία κατ’ αρχήν, και απ’ αυτή την οικειότητα γεννιέται και κάτι που θα μπορούσε να ονομάσει κανείς φιλία, ακόμα και αγάπη. 

Ε.Μ.: Ιδέα, περιεχόμενο ή μορφή; Ποια είναι τα όρια και πώς ορίζεις την ισορροπία με τέτοιοΝ τρόπο ώστε η εικαστική γλώσσα να διατηρεί την αυτονομία της; Αλλά και χωρίς να οδηγεί σε φορμαλισμό; Χωρίς να γίνεται περιγραφή μιας ιδέας που θα μπορούσε να ειπωθεί με λέξεις κι όχι με εικόνες; 

Κ.Γ.: Θα προσπαθήσω να το πω μετρολογικώς. Ιδέα 40%, Μορφή-Περιεχόμενο 40% και μας μένει κι ένα υπόλοιπο 20%. Στο υπόλοιπο περιέχονται όλα εκείνα τα υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν και δεν προκύπτουν κατά τη διάρκεια της πραγματοποίησης του έργου: ανατροπές, μικρές ή μεγάλες, αλλαγές που έρχονται μέσα από το process της δημιουργίας του έργου. Το δημιουργικό process συχνά αυτοαποκαλύπτει κι άλλες πλευρές, μη εμφανείς αρχικά, που εσύ καλείσαι να αποδεχθείς, να απορρίψεις, και πάει λέγοντας. Η τελική απόφαση είναι αυτό που θα καθορίσει τη γλώσσα και την όποια αυτονομία της. Και δεν ξεχνούμε τον αφορισμό του Βιττγκενστάιν: «Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου» (Die Grenzen meiner Sprache bedeuten die Grenzen meiner Welt). Με τη συμπλήρωση, «Και το υποκείμενο δεν ανήκει στον κόσμο, αλλά είναι ένα όριο του κόσμου» (Und das Subjekt gehört nicht zur Welt, sondern ist eine Grenze der Welt). Πέρα απ’ όλα αυτά τα πολύ σπουδαία και σοβαρά πράγματα, κλείνουμε πάντα πονηρά, και ίσως όχι πάντα φανερά, το μάτι στο τυχαίο που βέβαια δεν είναι τόσο τυχαίο αυτό καθαυτό, ούτε η είσοδός του στο έργο είναι τυχαία αφού αφήνουμε πάντα μια τρύπα ώστε να μπορεί να μπει άνετα και να καθίσει μαζί μας. Νομίζω ότι κάπως έτσι η εικαστική γλώσσα κρατάει την αυτονομία της, και θα συμπλήρωνα ότι όλα τα πραγματικά δυνατά έργα στην ιστορία της τέχνης έχουν καθορίσει τη γλώσσα που με την ύπαρξή τους δημιούργησαν, διερευνώντας και διευρύνοντας τα όρια. Πώς αλλιώς;

Ε.Μ.: Ποιες είναι οι αναφορές σου και ποια τα ρεύματα της τέχνης με τα οποία συνομιλείς;

Κ.Γ.: Είμαι παιδί του Σεζάν, δηλαδή εγγονός των παιδιών των παιδιών του Σεζάν. Και μάλλον είμαι και εγγονός του Τζον Κολτρέην και του Ιγκόρ Στραβίνσκι – θα ήθελα να είμαι δηλαδή όλα αυτά.

Ε.Μ.: Αγαπημένο δικό σου έργο που σηματοδότησε μια αλλαγή;

Κ.Γ.: Ίσως να μην υπάρχει κάποιο, μιας και όλες οι ενότητες των έργων μου από μόνες τους δημιούργησαν τον χώρο πάνω στον οποίο έγινε η επόμενη ενότητα, και αυτό ad infinitum. Αν πρέπει πάντως να αναφέρω κάτι, θα ήταν το γλυπτικό μου project Aliens. Έμαθα πολλά απ’ αυτό.

Ε.Μ.: Μια ομαδική έκθεση στην οποία συμμετείχες και ένιωσες ουσιαστικό διάλογο με τους άλλους καλλιτέχνες;

Κ.Γ.: Δεν έχω συμμετάσχει σε πάρα πολλές σημαντικές ομαδικές, αλλά από αυτές τις λίγες θα εξάρω την έκθεση του 2012 στο Κ.Μ.Σ.Τ. Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη με τίτλο «Ο ρώσικος κονστρουκτιβισμός και η σύγχρονη τέχνη». Θες ότι οι άλλοι συμμετέχοντες ήταν και από άλλα πεδία, όχι μόνο αμιγώς εικαστικοί, θες ο χώρος, θες τα επιλεγμένα έργα της συλλογής από τους επιμελητές που κρέμονταν δίπλα στα δικά μου, θες η ελευθερία επιλογής που είχα να εκθέσω μαζί έργα μου της περιόδου 1986-1989 και 2006-2009, αυτά όλα μαζί έκαναν τη συμμετοχή μου σ’ αυτή την έκθεση ουσιαστική, εποικοδομητική. Και το πιο σπουδαίο, αποκάλυψαν πολλά ουσιώδη στοιχεία της δουλειάς μου και σ’ εμένα και στο κοινό που είδε τα έργα για πρώτη φορά, αυτά της δεκαετίας του 1980.

Ε.Μ.: Μια αναποδιά σε διοργάνωση έκθεσης ως ανέκδοτο και παράδειγμα προς αποφυγή;

Κ.Γ.: Δεν έχω κάτι αξιομνημόνευτο να σου πω, πάντως κάτι που ενοχλεί πολύ και δεν θέλω να συμβαίνει είναι όταν από κακό ή ανύπαρκτο editing δημοσιεύεται έργο μου ή με τη λάθος λεζάντα ή με τη λεζάντα άλλου έργου μου σε άλλο έργο μου. Ξέρω ότι ο σωστός θεατής/αναγνώστης πάντα προσέχει τη λεζάντα, οπότε δεν πρέπει να νιώθει αμήχανος ή χαμένος διαβάζοντας ασυνάρτητα δεδομένα.

Ε.Μ.: Πώς αντιλαμβάνεσαι την ιδιότητα του καλλιτέχνη σε σχέση με έναν επιστήμονα;

Κ.Γ.: We are all on the same boat θα τολμούσα να πω, με την ειδοποιό διαφορά ότι αυτοί έχουν εκτός από κουπιά και μοτόρι, μηχανές δηλαδή και σύστημα ψύξης-θέρμανσης. Εμείς, μάλλον μόνο κουπιά έχουμε, και ίσως είναι καλύτερα έτσι. Φτάνουμε σε άλλα αποτελέσματα, αν δεχτούμε ότι φτάνουμε κάπου και δεν είμαστε διαρκώς on the road.

Ε.Μ.: Πού εστιάζεις αυτή την περίοδο;

Κ.Γ.: Συνεχίζω να κάνω αυτό που έκανα και πριν και πάντα: προσπαθώ, όπως και προσπαθούσα, να είμαι απλούστερος και σαφέστερος, αφού έτσι κι αλλιώς στο ίδιο θα καταλήξω· θα ήθελα όμως να είναι διαφορετικό και καλύτερο, δηλαδή το ίδιο με τα προηγούμενα, αλλά με την ελπίδα να είναι ίδιο και καλύτερο, και πάει λέγοντας.

Ε.Μ.: Νέα σχέδια, πιθανές παρουσιάσεις…

Κ.Γ.: Δουλεύω πάντα τα νέα μου γλυπτά και τα νέα μου μελάνια προσπαθώντας να είμαι κάθε μέρα μια στάλα πιο συγκεντρωμένος από την προηγούμενη μέρα. Μου ζητήθηκε πριν από μήνες να κάνω μια έκθεση-ολική παρέμβαση σε μια σχετικά μικρή εκκλησία, την Capella Gandini στην Πάντοβα της Ιταλίας. Μια παρέμβαση στο εξωτερικό της, πρόσοψη, πλευρές κτλ., αλλά και στο εσωτερικό φυσικά. Ίδωμεν. Είναι μια πρόκληση, τη σκέφτομαι, τη διώχνω απ’ το μυαλό μου, αλλά επανέρχεται με δύναμη από μόνη της, οπότε μάλλον θα πω ναι. Είναι και για το 2015, οπότε έχω χρόνο, θέλω πάντα να έχω χρόνο, είναι το πολυτιμότερο, άλλωστε κι εσείς Χρόνος ονομάζεστε, ωραίο όνομα… θα μπορούσε να υπάρχει και σαν μικρό όνομα. Ας πούμε: Καλημέρα Χρόνε, θέλεις αύριο να έρθεις από το ατελιέ μου; Έχω τρία καινούρια έργα και θα ήθελα να τα δεις.

 

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ – Σύντομο βιογραφικό

Ο Κορνήλιος Γραμμένος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1959.

Από το 1981 έως και το 1988 σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Werkkunsthochschule της Κολωνίας, Γερμανία (Meisterklasse). 

1989-1991: Έζησε και εργάστηκε στην Ρώμη

1991-1992:  Παραμονή στην Νέα Υόρκη

Από το 1993 ζεί και εργάζεται στην Αθήνα.

1999-2000: residential project στο Σαν Φραντσίσκο, Καλιφόρνια.

Έχει κάνει 29 ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Ευρώπη, Τουρκία και ΗΠΑ και έχει συμμετάσχει σε αρκετές θεματικές, ομαδικές εκθέσεις.

Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται στο www.korneliosgrammenos.net

This element still uses the old Contao 2 SRC format. Did you upgrade the database?

NO COMMERCIAL USE