μετά την ελπίδα…

 

Αναστασία Χαλκιά

 

Για να μιλήσει κανείς σε αυτή την ιστορική και διακριτή στιγμή για το αύριο στη χώρα μας, χρειάζεται να λάβει υπόψη του τόσο το χθες όσο και το σήμερα. Η μετάβαση από την «ευημερία» –όποια κι αν ήταν αυτή για τον καθένα από εμάς– στην Κρίση υπήρξε βίαιη και η παγίωση αυτής τα τελευταία έτη οδυνηρή, και κοινωνικά και ατομικά. Η κατάσταση αυτή, πέραν των όσων προκάλεσε σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, επέφερε έντονη συλλογική αμηχανία που ισχυροποιήθηκε περαιτέρω από τη συστηματική καλλιέργεια ενός φόβου δομικού. Έχω την αίσθηση ότι σπανίως έως τώρα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία επέκειτο μία τόσο σημαίνουσα αλλαγή με τόση συγκρατημένη αισιοδοξία από αυτούς που την αναμένουν. Ίσως, διότι για κάποιους θα επέλθει διά της ανοχής τους και όχι διά της κραταιάς υποστήριξής τους. Ακούω τις τελευταίες ημέρες αλλά και από πιο πριν θέσεις του τύπου «μην περιμένεις πολλά», «τουλάχιστον να φύγουν αυτοί», «στην οικονομία τι νομίζεις ότι θα αλλάξει, στα άλλα κάτι μπορεί και να γίνει…». Από την άλλη πλευρά, συχνές είναι οι εκφράσεις κοινωνική ανατροπή, κοινωνική σωτηρία σε αντιδιαστολή με το κοινωνικό αδιέξοδο, την κοινωνική τραγωδία της χώρας… Διαμορφώνονται έτσι διαφορετικές αφηγήσεις, η πρώτη μοιάζει να κλέβει από το όνειρο τη χαρά, μικραίνοντας τις προσμονές μας, η δεύτερη είναι μεγάλη μεν μετέωρη δε μέσα από τις μεσσιανικές επικλήσεις της. Και οι δύο ωστόσο συγκεφαλαιώνουν την αγωνία της σύνθεσης.

Στο πλαίσιο μιας τέτοιας αναγκαιότητας συγκερασμού των αριστερών προταγμάτων με την κρίσιμη πραγματικότητα, και εν αναμονή της διαφαινόμενης κυβέρνησης της Αριστεράς, θέλω αύριο να συμβούν αυτά που πιστεύω ότι λείπουν: αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών και απόκτηση εμπιστοσύνης απέναντί τους, κυβερνητική ειλικρίνεια και όχι διγλωσσία, με απλά λόγια, «να μην τρομάζει πια ο κόσμος». Θέλω να αισθάνομαι ασφαλής, δηλαδή να ξέρω ότι υπάρχουν κανόνες, ότι εφαρμόζονται, ότι μπορούν να γίνουν πιο δίκαιοι και ότι για τα ουσιώδη αυτής της χώρας νομοθετούμε. Ότι η εκπαίδευσή μας δεν είναι αγοραία αλλά έχει προσανατολισμό εμάς, ότι εργαζόμαστε και δεν απασχολούμαστε, ότι η πολιτική χαράσσεται από πολιτικούς και πολίτες και όχι από τεχνοκράτες, ότι γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι με δικαιώματα, άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από αυτά και όχι από τον τρόπο με τον οποίο ήρθαν ώς εδώ. Θέλω να μπορούμε να κάνουμε και πάλι σχέδια, προσωπικά και κοινωνικά, μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα, και να προσδοκούμε πως, γιατί όχι, μπορούν να πραγματοποιηθούν. Θέλω να υπάρξει ενεργός ανάμειξη στα κοινά και μια χειραφέτηση που θα γίνεται όλο και περισσότερο πληθυντική, όλο και περισσότερο δημοκρατική, δίπλα σε άλλες στην Ευρώπη. Ξέρω, δεν θα γίνουμε απαραίτητα καλύτεροι άνθρωποι αλλά θέλω να μπορούμε να ζούμε ανθρώπινα.

Υπό το φως των προεκλογικών σποτ, διερωτώμαι εάν η ελπίδα έρχεται, είμαι βέβαιη όμως ότι η πραγμάτωσή της προϋποθέτει πως ό,τι θα αλλάξει, θα πρέπει να αλλάξει ξανά και ξανά, και το μόνο που θα μένει ίδιο θα είναι η κατίσχυση των καταστατικών αρχών μας.

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

  ΧΡΟΝΟΣ 21 (01.2015)