πολιτισμός ενάντια στην κοινωνική βαρβαρότητα

 

Οι δεσμεύσεις του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για μια αριστερή πολιτική για τον πολιτισμό ξεκινούν από την εργασιακή ασφάλιση, την πολιτιστική αποκέντρωση, τη διαφάνεια, την παροχή υλικοτεχνικών διευκολύνσεων για την καλλιτεχνική δημιουργία

 

Μαρία Κανελλουπούλου

 

Οι υλικές και οι άυλες μορφές του Πολιτισμού, η πολιτισμική μας κληρονομιά αλλά και η σύγχρονη ελληνική και διεθνής πολιτιστική δημιουργία, η ανάγκη αξιοποίησης των πολιτιστικών πόρων σε όφελος της κοινωνίας αλλά και η άσχημη οικονομική κατάσταση στη χώρα συνθέτουν το πολυεπίπεδο πλαίσιο εντός του οποίου η Αριστερά καλείται να παράξει σήμερα την πρότασή της για μια πολιτιστική πολιτική.

Σίγουρα δεν αποτελούν όλα αυτά ένα εύκολο τοπίο. Ιδιαίτερα όταν απαιτείται από μια τέτοια πολιτική η αποκατάσταση πολλών συσσωρευμένων αδικιών, ο επαναπροσδιορισμός προτεραιοτήτων, η αποτύπωση μιας αριστερής ριζοσπαστικής σφραγίδας και η ενστάλαξη ενός αριστερού περιεχομένου στα όσα μέχρι τώρα λειτουργούν με όρους εγκατάλειψης, προχειρότητας, διαπλοκής, διαφθοράς και ανέξοδης ρητορείας.

Το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αντιμέτωπο με τις προκλήσεις, εργάζεται πολύ σκληρά, τα τελευταία τρία χρόνια, στην κατεύθυνση αυτή του συγκερασμού των ενίοτε αλληλοσυγκρουόμενων αναγκών και απαιτήσεων της νέας πραγματικότητας – αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι δεν είναι απλό πράγμα το να μετατρέπεσαι, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, από ένα κόμμα του 3% σε έναν ριζοσπαστικό σχηματισμό που επιθυμεί να παραμείνει αριστερός και ριζοσπαστικός κρούοντας την πόρτα της εξουσίας.

Μολονότι οι σχετικές αυτές επεξεργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί στις λεπτομέρειές τους, από πολύ νωρίς κάποιοι άξονες έχουν αποκρυσταλλωθεί και κατατίθενται ως δεσμεύσεις στη δημόσια συζήτηση.

Μια πρώτη μας δέσμευση είναι η επαναφορά και στον χώρο του Πολιτισμού, όπως και στους υπόλοιπους εργασιακούς χώρους, της υποχρέωσης υπογραφής κλαδικών συλλογικών συμβάσεων, με παράλληλη ενεργοποίηση των μηχανισμών ελέγχου ώστε οι συμβάσεις αυτές να τηρούνται στην πράξη. Το καθεστώς της ανασφάλιστης ή της ημιασφάλιστης εργασίας πρέπει να λήξει και στον Πολιτισμό.

Μια δεύτερη δέσμευσή μας είναι η διάθεση προς χρήση δημόσιων υποδομών και ορισμένων δημόσιων χώρων, σε ομάδες καλλιτεχνών αλλά και σε μεμονωμένους δημιουργούς. Η παροχή υλικοτεχνικών διευκολύνσεων που κοστίζουν καθόλου ή ελάχιστα σε όσους έχουν την ανάγκη, σε συνδυασμό με μια ρεαλιστική πολιτική πολιτιστικής αποκέντρωσης, πιστεύουμε ότι βραχυπρόθεσμα θα μπορέσει να μπολιάσει την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τη νέα γενιά με φρέσκες ιδέες και καινούριες αναζητήσεις, ανοίγοντας παράθυρα σε έναν ορίζοντα επιμελώς κρυμμένο πίσω από παχιές στρώσεις λάιφσταϊλ, αφόρητης και στείρας αρχαιολαγνείας και αισθητικής μιζέριας.

Μια τρίτη δέσμευσή μας είναι η απόλυτη διαφάνεια αναφορικά με τις χρηματοδοτήσεις που έχουν να κάνουν με τον Πολιτισμό. Δράττομαι εδώ της ευκαιρίας να πω ότι η διαφάνεια είναι μια πολυβασανισμένη λέξη τα τελευταία χρόνια. Εμείς ως ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιμένουμε να τη χρησιμοποιούμε, εννοώντας όχι τη δημοσίευση στη Διαύγεια των παρανομιών αλλά τη δημοσίευση εκ των προτέρων συγκεκριμένων κριτηρίων χρηματοδότησης προτάσεων ή έργων και τήρησης των κριτηρίων αυτών, χωρίς παρεκκλίσεις και ημέτερους, διαδικασία που μόνο αυτή μπορεί να διασφαλίσει την ελευθερία και την ποιότητα της πολιτιστικής δημιουργίας.

Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλές ακόμα δεσμεύσεις: τη δίκαιη ρύθμιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των εργαζομένων στον Πολιτισμό, τη μη απόλυση αλλά αντίθετα την αξιοποίηση του προσωπικού του ΥΠ.ΠΟ., την αναβάθμιση και όχι το ξεπούλημα των κερδοφόρων δραστηριοτήτων και της περιουσίας του Υπουργείου, την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής Τεχνών, την αναβάθμιση σε όλες τις βαθμίδες της καλλιτεχνικής Παιδείας και μια σειρά ακόμα από παρεμβάσεις που θα γέμιζαν πολλές σελίδες.

Περιορίζομαι κλείνοντας το σημείωμα αυτό να διατυπώσω το αξιακό μας πρόταγμα, τη βάση δηλαδή επί της οποίας οφείλει να θεμελιωθεί το ριζοσπαστικό αριστερό πολιτιστικό οικοδόμημα: ο Πολιτισμός που εμείς επιθυμούμε είναι ο πολιτισμός που απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, που προσπαθεί να αμβλύνει τις ταξικές διαφορές και να περιορίσει τις υστερήσεις, χωρίς ελιτισμούς αλλά και χωρίς λαϊκισμούς. Ο Πολιτισμός της Αριστεράς έχει εχθρούς: τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, την παθητικότητα, την ιδιοτέλεια, τον εγωτισμό, τη φιλαργυρία, τον μιλιταρισμό, τον σεξισμό, τη γραφειοκρατία, τους τεχνοκράτες, τη χειραγώγηση, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Όσο θα θυμάται αυτόν τον κατάλογο από εχθρούς, τόσο πιο ξεκάθαρα θα είναι τα βήματά του προς αυτό που επιδιώκει.

Ο Πολιτισμός είναι σημαντικό οικονομικό εργαλείο, αποτελεί εξαιρετικό και δυστυχώς αναξιοποίητο μοχλό ανάπτυξης, θα ήμασταν ανόητοι αν δεν του αναγνωρίζαμε αυτή τη σημασία, αλλά ο πρωτεύων ρόλος του Πολιτισμού για την Αριστερά δεν μπορεί να είναι άλλος από τον ρόλο του ενάντια στην κοινωνική βαρβαρότητα.

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

 

 

  ΧΡΟΝΟΣ 13 (05.2014)