«διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις…»

 

«Απίστευτη Ινδία»: μια κοινωνία στη δίνη του φυλετικού μίσους

Ελένη Γιαννακάκη

 

Επιστρέφοντας για μια ακόμη φορά στο Δελχί στον απόηχο του πολύκροτου ομαδικού βιασμού και δολοφονίας της φοιτήτριας, συνέλαβα τον εαυτό μου να κοιτάζει αυτή την κοινωνία με διαφορετική ματιά. Να προσπαθεί να διακρίνει τον φόβο στα πρόσωπα των νεαρών κοριτσιών που ντυμένα με μοδάτα δυτικά ρούχα κατακλύζουν τους δρόμους και τα Mall, αλλά και ταυτόχρονα να εντοπίσει το κτήνος πίσω από τις συνήθως ήπιες φάτσες και κινήσεις των ανδρών, κυρίως εκείνων που φυλετικά και ταξικά ανήκουν στην κατηγορία των κατηγορούμενων βιαστών και δολοφόνων. Τι αφαίρεσε, αναρωτιέμαι, από τη ματιά μου το τουριστικό λούστρο του εξωτισμού που καλά κρατούσε μέχρι τώρα, ακόμη και μετά από πολλές επισκέψεις και πολύμηνα διαστήματα παραμονής; Διότι οπωσδήποτε και γνώριζα όλα αυτά τα χρόνια το τρομακτικά ψηλό ποσοστό των, στη συντριπτική πλειονότητά τους ατιμώρητων, βιασμών (φυσικά των δηλωμένων), τις πρωτιές της Ινδίας στις διεθνείς λίστες χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας, το επίπεδο της διαφθοράς σε κάθε κοινωνικό στρώμα (επίσημα 35 μέλη του τρέχοντος κοινοβουλίου έχουν λερωμένο ποινικό μητρώο για ποικίλα αδικήματα συμπεριλαμβανομένου και του βιασμού), την παιδική εργασία κόντρα στους διεθνείς κανόνες, τις εκτρώσεις στην περίπτωση θηλυκών εμβρύων (12 εκατομμύρια τις τελευταίες τρεις δεκαετίες), την απάνθρωπη αντιμετώπιση των θεωρούμενων ως κατώτερων καστών από τις ανώτερες κ.ο.κ. Και όλα αυτά σε μια χώρα που εκλέγει δημοκρατικά τις κυβερνήσεις της, που φιλοδοξεί να γίνει υπερδύναμη σε μια-δυο δεκαετίες και προς το παρόν εκτοξεύει δορυφόρους στο διάστημα!

Οπωσδήποτε είναι διαφορετικό το να διαβάζεις αριθμούς, στατιστικά στοιχεία οσοδήποτε τρομακτικά, από το να ξέρεις ότι εκεί που περπατάς, στο ίδιο Mall και στον ίδιο δρόμο, παίχτηκε μια ανείπωτη τραγωδία για την οποία έχεις διαβάσει περιγραφές και συγκλονιστικές λεπτομέρειες. Και είναι επίσης διαφορετικό το να μαθαίνεις για όλα αυτά στο καθιστικό του σπιτιού σου, στην Αγγλία, στην Ελλάδα ή στην Αμερική, από το να βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια τα σημεία που εξελίχτηκαν οι σκηνές και να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που δυνητικά θα μπορούσαν να είχαν υπάρξει αυτόπτες μάρτυρες.

Αλλά ας δούμε λίγο αυτά καθαυτά τα γεγονότα.

 

Ένοχη σιωπή και μαζική αφύπνιση

Το βράδυ της 16ης Δεκεμβρίου 2012, γύρω στις 9.30, μια 23χρονη φοιτήτρια φυσιοθεραπείας μαζί με τον νεαρό φίλο της (με τον οποίο θεωρείται βέβαιο πως δεν είχε σεξουαλικές σχέσεις) επέστρεφαν από κάποιο κεντρικό Mall του Δελχί όπου πήγαν να δουν την ταινία Η ζωή του Πι. Μη βρίσκοντας ρίκσο (φτηνά ποδήλατα-ταξί της Ινδίας) για να γυρίσουν στα σπίτια τους, δέχτηκαν την πρόταση να επιβιβαστούν σε ένα λεωφορείο που «πήγαινε προς την ίδια κατεύθυνση». Με το που μπήκαν, κάποιοι άνδρες τους χτύπησαν στο κεφάλι, τους έγδυσαν και αφού ακινητοποίησαν τον νεαρό, έσυραν την κοπέλα στο πίσω μέρος του λεωφορείου και εν κινήσει τη βίασαν ομαδικά. Σαν να μην έφτανε αυτό, με τη χρήση μεταλλικού αντικειμένου τής αφαίρεσαν τα όργανα αναπαραγωγής και προκάλεσαν διαμπερή τραύματα στο έντερο. Όταν η κοπέλα φάνηκε να χάνει τις αισθήσεις της λόγω της ακατάσχετης αιμορραγίας, τους πέταξαν και τους δύο σε έναν πολυσύχναστο δρόμο, ενώ ο οδηγός του λεωφορείου (συγκατηγορούμενος για τον βιασμό μαζί με άλλους πέντε άνδρες εκ των οποίων ο ένας –και ο πιο βίαιος– ήταν 17 ετών) έκανε όπισθεν προσπαθώντας να αποτελειώσει την κοπέλα πατώντας τη με το λεωφορείο, αλλά ο τραυματισμένος συνοδός της πρόλαβε και την τράβηξε στην άκρη. Είναι ενδιαφέρον ότι κανένα από τα διερχόμενα αυτοκίνητα δεν σταμάτησε να προσφέρει βοήθεια, ούτε καν οι (λίγες) γυναίκες οδηγοί: σταματούσαν, αλλά στη θέα των αιμόφυρτων γυμνών σωμάτων παρέκαμπταν το «εμπόδιο», πατούσαν γκάζι και έφευγαν. Μετά από μεγάλη καθυστέρηση και με την αστυνομία να μην ανταποκρίνεται, οι δυο νέοι μεταφέρθηκαν τελικά σε νοσοκομείο όπου η κοπέλα μπήκε εσπευσμένα στο χειρουργείο. Επειδή η κατάστασή της επιδεινωνόταν, διακομίστηκε τις επόμενες μέρες σε εξειδικευμένο νοσοκομείο της Σιγκαπούρης, όπου και πέθανε στις 29 του ίδιου μήνα. Η σορός της μεταφέρθηκε με αστυνομική συνοδεία πίσω στο Δελχί, όπου βιαστικά, μέσα σε δύο ώρες από την προσγείωση του αεροπλάνου, αποτεφρώθηκε «κεκλεισμένων των θυρών», μόνο με τους γονείς και τα αδέλφια της παρόντες.

Η έστω και με καθυστέρηση ενός 48ωρου «ευαισθητοποίηση» των αρχών για την περίπτωσή της –πρωτοφανής στη χώρα για υπόθεση βιασμού ούτως ή άλλως– και η συνακόλουθη μεταφορά της στο εξωτερικό για νοσηλεία δημοσία δαπάνη (που εκ των υστέρων χαρακτηρίστηκε επικοινωνιακό τέχνασμα εφόσον γνώριζαν ότι δεν θα επιβίωνε), όπως και η εσπευσμένη, μυστική, περιφρουρούμενη αποτέφρωσή της οφείλεται στις μαζικές πολυήμερες διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε κεντρικά σημεία της πόλης, καθώς και σε άλλες πόλεις της Ινδίας, όταν έγιναν γνωστές οι λεπτομέρειες και οι συνθήκες του βιασμού της και κυρίως όταν ανακοινώθηκε ο θάνατός της, οι οποίες διαδηλώσεις κατεστάλησαν βίαια με διάφορους τρόπους από την αστυνομία και τον στρατό. Υπό την πίεση της κοινής γνώμης, οι θεωρούμενοι ως βιαστές παραπέμφθηκαν σε δίκη με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος, ενώ ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, εκφράζουν τις ανησυχίες τους για την πιθανότητα μιας μη δίκαιης και αμερόληπτης διαδικασίας.

Στον αντίποδα των διαδηλώσεων υπήρξε μια σειρά από σεξιστικές δηλώσεις εκ μέρους μιας μεγάλης γκάμας επωνύμων (βουλευτών, πρυτάνεων, ιερωμένων, αρχηγών κομμάτων και κοινωνικών ομάδων, του αρχηγού της αστυνομίας κ.λπ.), σύμφωνα με τις οποίες οι γυναίκες θα πρέπει να προσέχουν πώς ντύνονται (όχι δυτικότροπα φέρ’ ειπείν), να μην κυκλοφορούν έξω το βράδυ, να μην έχουν κινητά και, σε περίπτωση σεξουαλικής επίθεσης, να προσεύχονται και ταπεινά να εκλιπαρούν για έλεος τους θύτες τους.

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί συνέβη στις συνθήκες που συνέβη, και φυσικά γιατί όλη αυτή η βαρβαρότητα. Το δεύτερο αφορά τη μαζική αντίδραση του κόσμου – κάτι σχετικά πρωτοφανές για τα ινδικά πράγματα, δεδομένου ότι οι ιστορίες για βιασμούς εμφανίζονται (στα ψιλά) στις εφημερίδες καθημερινά, αν εμφανιστούν, ή απλώς κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα σε καθημερινή βάση επίσης. Ας μην ξεχνάμε ότι το Δελχί ειδικά έχει ονομαστεί «η πόλη των βιασμών».

 

σελ. 1 (από: 4) ΧΡΟΝΟΣ 02 (06.2013) < προηγ. άρθρο     |     επόμ. σελίδα >