απιστία μετά φόνου #01

 

Μάρκος Κρητικός

 

1.
Το ρολόι στο καντράν έδειχνε έντεκα και πενήντα και το ραδιόφωνο έπαιζε το «Dyer Maker» των Led Zeppelin. Οδηγώντας γρήγορα, βγήκα στην Ηρακλείου. Άνοιξα το φάκελο και άρχισα να σκίζω τις φωτογραφίες σε µικρά κοµµατάκια και να τα πετάω στο δρόµο. Απ’ τον καθρέφτη τα έβλεπα να χορεύουν στους ρυθµούς του απαλού ανοιξιάτικου αέρα και να χάνονται στο χωροχρόνο.  Έπαιρναν µαζί τους για παρτενέρ στον τελευταίο τους χορό όλες τις σκέψεις και τα συναισθήµατά µου, που είχαν γεννηθεί για να ζήσουν όσο κράτησε αυτή η ιστορία και να σβήσουν µαζί της σε κάποια σκοτεινή άκρη του µυαλού µου…

2.
Η εξωτερική απειλή µπορούσε να δώσει ένα τέλος στην εµφύλια διαµάχη που µε βασάνιζε σ’ όλη µου τη ζωή. Ο εαυτός µου, ο µόνιµος µάρτυρας κατηγορίας ακόµα και των πιο µύχιων σκέψεών µου, µπορούσε ν’ αναλάβει το ρόλο του συµπαραστάτη και συνηγόρου. Οι σκέψεις αυτές έθεσαν τους φόβους µου υπό µερικό έλεγχο.

3. 
Το ένστικτό µου, που συνήθως δεν ψωνίζει δεδοµένα απ’ το ράφι της λογικής, µε οδηγούσε κατευθείαν στην Jam. Το «Honey bee» των Madrugada έκανε τις σκέψεις να πετάξουν έξω απ’ το εγώ µου και τα προβλήµατά του.

4.
Το «Ashes to Ashes» του Bowie στο ραδιόφωνο µε κράτησε στο αυτοκίνητο για άλλο ένα τσιγαράκι.  Έπρεπε να κάνω ένα δώρο στ’ αυτιά µου για την ταλαιπωρία που θα τραβούσαν όλο το βράδυ. Το δροσερό αεράκι µάθαινε χορευτικές φιγούρες στις φυλλωσιές της λεύκας και το θρόισµά τους έδενε αρµονικά µε την τρεµάµενη φωνή του Bowie.

5.
Οι τύψεις χόρευαν στο µυαλό µου και γελούσαν ανατριχιαστικά σαν δαίµονες µε την κατάντια µου. Με µια βαθιά ανάσα τις εξαφάνισα, όπως µπορείς εύκολα να κάνεις σε κάθε βασανιστικό δηµιούργηµα της φαντασίας σου. Μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα για την Jam. Το ραδιόφωνο έπαιζε το «Leif Erikson» των Interpol. 

6.
Η απίστευτη µελωδία των Radiohead στο «Street Spirit» µ’ έκανε να αισθάνοµαι ότι αιωρούµαι σε ανώτερα επίπεδα αγαλλίασης, αγγίζοντας την εσωτερική φώτιση σαν µεγάλος γκουρού του διαλογισµού.

7.
Με µια αντανακλαστική κίνηση που παρέκαµψε το µονοπάτι του µυαλού µου, άνοιξα απότοµα την πόρτα και βγήκα έξω απ’ το αυτοκίνητο. Τράβηξα τη βαριά πόρτα της Jam και άκουσα τους ήχους του «Senorita» των James. 

8.
Ένα ελαφρύ αεράκι έκανε την ατµόσφαιρα πολύ καθαρή και τον ήλιο τόσο λαµπερό που έφτανε στην ψυχή µου. Το «Sex on Fire» των Kings of Leon που έπαιζε το MP3 απογείωσε τη διάθεσή µου και βάρυνε το πόδι µου στο γκάζι. 

9.
Ρούφηξα µερικές τζούρες απ’ το ποτό µου και άναψα τσιγάρο. Το «TV Screen» του Iggy Pop που ακουγόταν έµοιαζε µε µελαγχολικό σάλπισµα νίκης του ροκ που µετά από σκληρή µάχη είχε καταλάβει κάποιο προπύργιο των αλλόθρησκων. 

10.
Έβαλα το «Changes» του David Bowie και το έριξα στις σκέψεις. Η µουσική και το ποτό, τα δύο πιο δραστικά ηρεµιστικά της εξαγριωµένης καθηµερινότητας, δέχονταν σκληρή κριτική για τις παρενέργειές τους. Οι πόρτες εξόδου απ’ τη σκληρή πραγµατικότητα είχαν αποκτήσει θυρωρό. Κι όλα αυτά την ώρα που γιόρταζα την απελευθέρωση του πολιορκηµένου µυαλού µου από φόβους επικίνδυνων µαφιόζων και πειρασµούς λαχταριστών ιερόδουλων. Τελικά ο εχθρός που θα αλώσει το κάστρο του µυαλού σου βγαίνει αργά το βράδυ σε σκοτεινά µπαρ µέσα απ’ τη ζάλη του τελευταίου ποτού και τις θολές δόσεις ηδονής ή...

 

Ο Μάρκος Κρητικός είναι συγγραφέας.
Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο Απιστία μετά φόνου (Νεφέλη, 2013)

 

 files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

 

ΧΡΟΝΟΣ 05 (09.2013)