απιστία μετά φόνου #02

 

Μάρκος Κρητικός

 

1.

Το ξυπνητήρι, συνεπέστατο στο απάνθρωπο έργο του, ήχησε στους ρυθµούς των Rolling Stones στις έξι και µισή. Επέλεξα το «Paint it Black» γιατί αντικατοπτρίζει πλήρως την πρωινή µου ψυχολογία εκτός Σαββάτου, ίσως και Κυριακής. Η τροµερή επιθυµία µου ν’ αλλάξω πλευρό νικήθηκε πάλι από τη µίζερη και µικροαστική λογική µου.

2.
«Too old to lose it, too young to choose it» τραγουδούσε ο David Bowie σ’ ένα παλιό του κοµµάτι και οι σκέψεις µου διαλύθηκαν. Αφιερωµένο εξαιρετικά σε όλα τα όνειρά µου που φοβήθηκα, και χάθηκαν για πάντα.

3.
Έκατσα στο γραφειάκι µου, έβαλα τα ακουστικά µου, άναψα τσιγάρο και βυθίστηκα στον κόσµο µου. Το «Famous Blue Raincoat» του Leonard Cohen µε ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη µια χειµωνιάτικη νύχτα και µε χαλάρωσε…

4.
Δεν είχα πει ψέµατα, απλώς δεν είχα πει την αλήθεια µε λεπτοµέρειες. Ψέµατα αποφεύγω να λέω, όχι τόσο εκ πεποιθήσεως όσο γιατί έχω άθλια µνήµη. Αυτές οι σκέψεις και οι µελωδίες των Walkabouts µε νανούρισαν γλυκά.

5.
Πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι ιδρωµένος. Οι κακές σκέψεις που είναι τόσο ανίκανες να πειράξουν τους άλλους, είναι ικανές να σε διαλύσουν.  Έκατσα στον υπολογιστή και έβαλα µουσική. Η ώρα κόντευε τέσσερις. Ακόµα και η µουσική των Camel δεν µπορούσε να µε ηρεµήσει.

6.
Οι απαλές µελωδίες των Tindersticks µε οδήγησαν σε µια γλυκιά χαλάρωση... Ένας κόµπος ανέβηκε στο λαιµό µου. Όταν φεύγει ένας δικός σου άνθρωπος, σκοτώνεις ηθεληµένα τους µοναδικούς κώδικες επικοινωνίας που έχεις αναπτύξει µαζί του, αποτίνοντάς του φόρο τιµής και προσφέροντάς του ένα κοµµάτι της ψυχής σου µαζί του στην άλλη πλευρά.

7.
Έπεσα πάνω στο «Death Is Not the End» του Nick Cave, που επέτεινε την αγωνία µου. Το µαρτύριο κράτησε περίπου µια ώρα. Στις τρεις και είκοσι, η πόρτα του τριώροφου άνοιξε χωρίς ν’ ανάψει κανένα φως. Μια γυναίκα βγήκε και κοντοστάθηκε. Απ’ το BMW της έκαναν σινιάλο µε τα φώτα. Μπήκε στο κάθισµα πίσω απ’ τον οδηγό και το αυτοκίνητο ξεκίνησε µαλακά µε σβηστά φώτα, µέχρι που χάθηκε απ’ το οπτικό µου πεδίο. Είχα καταφέρει να δω την γκόµενα αρκετά καλά.  Ήταν πολύ εντυπωσιακή. Μελαχρινή µε µαύρο ίσιο µακρύ µαλλί, ψηλή και αδύνατη, µε µίνι φούστα και κοντό µπουφάν. Όλες οι περιγραφές της θα µπορούσαν άνετα να τελειώνουν σε -άρα. Αν ήταν πουτάνα, θα ήταν σίγουρα πολυτελείας.  Ένιωσα ότι το παιχνίδι στο τριώροφο είχε αρχίσει να χοντραίνει. 

8.
«Not to touch the earth, not to see the sun, nothing left to do but run, run, run», τραγουδούσαν οι Doors. Μ’ έπιασε µια ακατανίκητη επιθυµία να µπορούσα να ταξιδέψω για καιρό µακριά. Να ξεφύγω απ’ όλα αυτά τα περίεργα που µου συνέβαιναν. Να πετάξω µακριά σε κάποιο πέλαγος τους φόβους µου και µαζί να πνίξω την ανία, τη µιζέρια και τις λάθος επιλογές µου.

9.
Το «Red Light» των Black Raven ανέβασε τη διάθεσή µου στα ύψη.  Ένα διήµερο χύµα, µε ξάπλες, µουσικές, ποτά και µεζέδες, προµηνυόταν για µένα και τον κολλητό µου µε την ευγενική προσφορά της αγαπηµένης µου πεθεράς µε το διάσηµο προβατίσιο όνοµα.

10.
«Τότε οι λύπες θα µε ψάχνουν κι άνεργες θα θρηνούν», άκουσα απ’ τον προθάλαµο τις Τρύπες να τραγουδούν. Πρώτο δείγµα θετικότατο. Άνοιξα τη δεύτερη πόρτα και βρέθηκα µέσα στο µπαρ και ταυτόχρονα στην κινηµατογραφική αίθουσα του µυαλού µου που πρόβαλε χαϊλάιτ των νεανικών µου βραδινών εξορµήσεων.

11.
Το «Sympathy for the Devil» των Rolling Stones µε πήγε δεκατέσσερα χρόνια πίσω, σ’ εκείνο το φανταστικό βράδυ του Σεπτεµβρίου στο Ολυµπια-κό Στάδιο που είχα την τύχη ν’ απολαύσω ζωντανά τα ιερά τέρατα της ροκ.  Ήµουν σχεδόν τριαντάρης, µε ιδέες και όνειρα για το µέλλον.  Έβλεπα τότε όλη τη ζωή µπροστά µου. Τι στο διάολο έγινε µέσα σε µια δεκαπενταετία, και τη βλέπω απ’ τον καθρέφτη πίσω µου ν’ αποµακρύνεται.

Ο Μάρκος Κρητικός είναι συγγραφέας.
Το νέο του μυθιστόρημα έχει τίτλο Απιστία μετά φόνου (Νεφέλη, 2013)

 

 files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

 

ΧΡΟΝΟΣ 08 (12.2013)