μελαγχολία από ζυμάρι

 

ENA ΠOIHMA ΤΟΥ ASHRAF FAYADH

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Χουλιάρας
(από την μετάφραση στα αγγλικά του Tariq al Haydar)

 

Κομμάτια σου συσσωρεύονται το ένα πάνω στο άλλο – μίγμα δικού σου αίματος,

ιδρώτα, υπολειμμάτων και όσων τα μάτια σου απολύουν.

Και όσων τα μάτια σου απολύουν.

Ο κόμπος της γλώσσας σου στα μισά της διαδρομής του ωκεανού

και όταν η σφαίρα του ήλιου κολυμπά

σε τροχιά προδιαγεγραμμένη – 

Επιπλοκές!

 

Εκείνο που ποτέ δεν ανέφερε το πεζοδρόμιο

είναι πως πάνω του πατούσες

προσφέροντας τα παπούτσια σου σε μια πλάκα τσιμέντο,

τα πέλματά σου σε μια πλάκα από παπούτσια,

τα πόδια σου σε μια πλάκα της ατυχίας σου.

 

Κουρδίζεις τις χορδές του κεφαλιού συντονίζοντας μια ανόητη απόλαυση,

θάβεις ένα κρανίο – που θα προτιμούσες να μην κουβαλάς.

Σωριάζεσαι σε τάβλα που παριστάνει τη λευκή με μια φούχτα αλεύρι – 

και ζυμώνεσαι.

Πρήζεσαι και τη θλίψη σου φουσκώνεις όπως ένα καρβέλι καυτό

και στεγνό.

 

Το νερό σου ψάχνεις

ανάμεσα στην ψίχα και την κόρα σου

και στο κομμάτιασμα σου.

Και κοκκινίζει το μέτωπό σου

επίσης σαν καρβέλι!

 

Σε αποθηκεύουν

στη χαοτική μνήμη

της γης, του πυρήνα της του ιερού

Βιβλίου των Διαταγμάτων στους ώμους σου.


Μουχλιάζεις επίσης σαν καρβέλι!

 

Μάταια αντιστέκεσαι στο πώς το σώμα σου παραδέρνει στη λευκή τάβλα

της κλίνης σου

στα πεζοδρόμια, σε

επιφάνειες που αντανακλούν και αντανακλώνται

και επιφάνειες που απορροφούν φως.

 
Το σώμα σου ξεχνά πάντοτε πως είναι πολύπλοκο μίγμα,

πως μόνον τη γνώριμη εικόνα των ποδιών του διαθέτει.

Πως με περιπλανώμενο αλήτη μοιάζεις 

που τα χαρακτηριστικά του ξεχωρίζουν από άλλων περιπατητών.

Ούτε το βάδισμα ούτε τη γλώσσα τους μπορεί να μάθει

και δικαίωμα δεν έχει να περπατά όπως θέλει

ή να παραπατά ή να κλαίει όπως θέλει.

Κανένα δικαίωμα να ανοίξει το παράθυρο της ψυχής

να καθαρίσει τον αέρα τα συντρίμμια και τον θρήνο.

Ξεχνάς πως και εσύ επίσης είσαι

όπως ένα καρβέλι!

 

Ξεχνάς πώς αναμίχθηκε η ψυχή σου

όταν γεννήθηκες, από τη μέρα που ξερίζωσαν τον πλακούντα,

ανέμιξαν την ψυχή σου 

με ρούχα που κρύβουν τα γεννητικά σου όργανα

και αποκαλύπτουν ό,τι μπορεί να φανεί. Δικό σου

και γυναικών που συνήθισαν τα περιλαίμιά τους να ξεριζώνουν

και να κρεμούν πορτρέτα στους τοίχους.

Αγοριών που εκπαιδεύτηκαν να σχεδιάζουν σε τοίχους

και ταφόπλακες και νεκροταφεία αυτοκινήτων

και να πορεύονται επ’ ονόματί σου, επίσης,

όπως ένα καρβέλι!

 

Έτσι η ψυχή σου αναμίχθηκε:

ομογενοποιημένη, συνέπεια ζύμωσης, ζυμωμένη, ψημένη

και πουλημένη σε μαγαζιά που βιάζουν υγειονομικές διατάξεις,

πλαστογραφημένη – σε παρανομίες χρησιμοποιημένη,

ψηφισμένη – και φαγωμένη

όπως ένα καρβέλι.

 

Απόδοση: Γιώργος Χουλιάρας

 

 

Ashraf Fayadh, A Melancholy Made of Dough [Instructions Within (2008)] 

Translated into Greek by Yiorgos Chouliaras

(From a translation into English by Tariq al Haydar

http://arablit.org/2016/01/11/ashraf-fayadh-a-melancholy-made-of-dough)

 

 

Parts of you pile one on top of another—a mixture of your blood,
sweat, remains, and discharge from your eyes.
And discharge from your eyes.
The knot of your tongue at the midway point of the ocean,
and when the sphere of the sun swims
in a preconceived orbit—
Complications!

What the sidewalk never mentioned
is that you used to step on it
and present your shoes on a plate of concrete,
your feet on a plate of shoes,
your legs on a plate of your misfortune.
You tune the strings of your head to affect your foolish delight,
you bury a skull—you’d rather not bear.
You heap yourself on a slate that claims whiteness due to a fistful of flour—
and you ferment.
You swell and puff your sadness like a hot loaf
and dry.

You search for your water
between your delicacy and your hardness
and your breaking.
And your forehead reddens
also, like a loaf! 

You are stored
in the chaotic memory
of the earth, of its core
of al-Lauh al-Mahfuz on your shoulders

You grow mold, also, like a loaf!

In vain, you resist your body’s floundering atop the whitened slate
on your bed
on the sidewalks, on
reflecting and reflected surfaces
and surfaces that absorb light.

Your body always forgets that it’s a complex admixture,
that you have only the familiar look of your legs.
That you resemble a vagrant
whose features stick out among those who walk other walks.
He can neither master their walk nor speak their tongue;
has no right to walk as he pleases
or stumble or weep as he pleases.
No right to crack open the window of the soul
to renew its air and debris and mourning.
You forget that you too are
like a loaf!

You forget how your soul was mixed
at birth, since the day they ripped your placenta,
mixed, your soul
with clothes that conceal your genitals
and reveal what may be seen of them. Of you
and of women who have grown accustomed to ripping their own collars
and hanging portraits on walls.
Of boys who have trained themselves to draw on walls
and gravestones and cars in junkyards
and to march in your name, also,
like a loaf!

 

So your soul was mixed:
homogenized, fermented, kneaded, baked
and sold at stores that violated health codes,
forged—and used for illegal purposes,
voted on— and eaten
like a loaf.

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

EKTEΛΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

Την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016, ώρα 20:00, στο βιβλιοπωλείο Επί Λέξει, Ακαδημίας 32, η Εταιρεία Συγγραφέων και ο Κύκλος Ποιητών σάς προσκαλούν στην εκδήλωση κατά της καταδίκης σε θάνατο του παλαιστίνιου ποιητή ΑΣΡΑΦ ΦΑΓΙΑΝΤ.
Συμμετέχουν / διαβάζουν:
Στάθης Γουργουρής, ποιητής & καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Columbia 
Σάρα Θηλυκού, ποιήτρια & μεταφράστρια
Πέρσα Κουμούτση, συγγραφέας & μεταφράστρια  
Γιώργος Χουλιάρας, ποιητής
Συγγραφείς - μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων & του Κύκλου Ποιητών 
Την ίδια ημέρα πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο περισσότερες από εκατό αντίστοιχες εκδηλώσεις

Περισσότερα στο site της Εταιρείας Συγγραφέων

 

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

  ΧΡΟΝΟΣ 33 (1.2016)