Τελικά όμως το κύρος της χούντας επλήγη, και επλήγη καίρια. Ο Νίκος Παππάς και το «Βέλος» βρίσκονταν ήδη σε νατοϊκή άσκηση από την 18η Μαΐου 1973. Στις 25 Μαΐου ο νατοϊκός σχηματισμός διέπλευσε το στενό της Μεσσήνης και εισήλθε για ασκήσεις στο Τυρρηνικό Πέλαγος. Το γεγονός της μη εκδήλωσης του κινήματος και των συλλήψεων είχε γίνει γνωστό από τα διεθνή δίκτυα ενημέρωσης. Η αντιδικτατορική ζύμωση στο πλοίο είχε κορυφωθεί, και ο κυβερνήτης, ριψοκίνδυνος και αποφασιστικός, στέλνει ναυτικό σήμα στα στρατηγεία της Συμμαχίας διατυπώνοντας την πρόθεση του ίδιου και του πληρώματός του να αγωνιστούν για την παλινόρθωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, για την ενέργεια του Παππά ενημερώνονται και τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η έκπληξη για τη διεθνή κοινή γνώμη αλλά και για τα διεθνή φόρα είναι μεγάλη. Το γεγονός της αυτονόμησης από άσκηση του N.A.T.O. ενός πλοίου μιας χώρας από τις πλέον πιστές στη Συμμαχία, μετά από καταγγελία μάλιστα του ελληνικού καθεστώτος, απέδειξε περίτρανα τις σαθρές βάσεις τις ελληνικής δικτατορίας, όχι μόνο στην κοινωνία της χώρας αλλά ακόμη και στο εσωτερικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Από το «Βέλος» τελικά αποβιβάστηκαν τριάντα ένας: ο κυβερνήτης, έξι αξιωματικοί και είκοσι τέσσερις υπαξιωματικοί από τους οποίους η χούντα στέρησε τα δικαιώματά τους. Το πλοίο επέστρεψε στην Ελλάδα, και στους φυγάδες παραχωρήθηκε πολιτικό άσυλο στην Ιταλία μετά από πιέσεις της ιταλικής Κεντροαριστεράς, στο πλαίσιο του μεγάλου φιλελληνικού κινήματος υπέρ της ελληνικής αντίστασης που είχε αναπτυχθεί στην Ευρώπη. Τους πρώτους μήνες μετά την ενέργειά τους παραχώρησαν συνεντεύξεις τύπου στοχεύοντας ιδιαίτερα στην ενημέρωση για την κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων στην Ελλάδα. Για λόγους βιοποριστικούς, το σύνολο σχεδόν των φυγάδων του «Βέλους», μεταξύ τους και ο Νίκος Παππάς, εντάχθηκε σε πληρώματα των εμπορικών πλοίων του Νικήτα και του Λευτέρη Βενιζέλου. Στους υπόλοιπους προσφέρθηκε εργασία από υποστηρικτές του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος στην Ιταλία και σε σκανδιναβικές χώρες.

 

Η ενέργεια του Παππά έφτασε να συζητηθεί και στα όργανα του N.A.T.O. και έπαιξε σαφώς ρόλο για τη λεγόμενη «κίνηση εκδημοκρατισμού» του Γ. Παπαδόπουλου: «δημοψήφισμα», αλλαγή πολιτεύματος, αμνηστία, κυβέρνηση Σπ. Μαρκεζίνη.

Κατά τις ημέρες της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, οι άνδρες του «Βέλους» έθεσαν τον εαυτό τους στη διάθεση της χουντικής κυβέρνησης, δηλώνοντας σαφώς ότι η προσφορά τους δεν σημαίνει αποδοχή του καθεστώτος. Η πρόθεσή τους προβλήθηκε από τη δικτατορία κυρίως ως φιλοκυβερνητική ενέργεια, χωρίς βεβαίως να τους επιτραπεί η επιστροφή. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, οι κινηματίες του Ναυτικού και οι άνδρες του «Βέλους» αποτέλεσαν την πρώτη χρυσή εφεδρεία της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας στις Ένοπλες Δυνάμεις, αποδεικνύοντας ότι η αντίσταση μέσω ενός θεσμού αποτελεί τίτλο τιμής, ακόμη και σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου στους θεσμούς δεν αποδίδεται η κανονική τους έννοια. 

Γεννημένος το 1930, ο ναύαρχος Νίκος Παππάς, που κηδεύτηκε στις 16 Απριλίου 2013, διετέλεσε αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού από το 1982 έως το 1986 και υπηρεσιακός υπουργός το 1989 στην κυβέρνηση Ι. Γρίβα και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας το 1989-90 στην οικουμενική κυβέρνηση Ξ. Ζολώτα, μη θέλοντας ποτέ να αναλάβει άλλη πολιτική θέση ή πολιτικό αξίωμα παρά το γεγονός ότι του προσφέρθηκαν επανειλημμένως.

 

files/chronosmag/contentVOL01/sakelaropoulos/Ekstra-Bladet.png

 

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

 

 

σελ. 2 (από: 2) ΧΡΟΝΟΣ 01 (05.2013) < προηγ. σελίδα     |     επόμ. άρθρο >